18 Μαρ 2008

Το σκάκι

Μερικοί στίχοι, που σάν παιχνίδι, έρχονται, με άρωμα παιδικό...όπως τότε...που είμασταν στην γειτονιά, στα δέντρα, μέσα στην χαρουπιά και ανταλάσσαμε πραμάτειες. Και που όταν έπιανε η βροχή γελούσαμε...δυνατά ...κάτω απο τα πυκνά κλαδιά,... χωρίς παράπονο.


Έλα να παίξουμε
θα σου χαρίσω την βασίλισσα μου
(Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη
Τώρα δέν έχω πιά αγαπημένη)
Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
(Τώρα πιά δέν πυροβολώ τους φίλους μου
Έχουν πεθάνει απο καιρό πρίν απο μένα)
Κι ο βασιλιάς αυτός δέν ήτανε ποτά δικός μου
Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τί τους θέλω;
(Τραβάνε μπρός, τυφλοί, χωρίς κάν όνειρα)
Όλα, και τ' άλογά μου θα σ' τα δώσω
Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω
Που ξέρει μόνο σ'ένα χρώμα να πηγαίνει
Δρασκελώντας τη μιά άκρη ώς την άλλη
Γελώντας μπρός τις τόσες πανοπλίες σου
Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.

Κι αυτή δέν έχει τέλος η παρτίδα.

Μανώλης Αναγνωστάκης

2 σχόλια:

CAESAR είπε...

Καλημέρα,
Χωρίς τέλος η παρτίδα. Κι ίσως έτσι να είναι καλύτερα. Το παιγνίδι να μη τελειώνει. Μαζί μ' αυτό κι εμείς. Σ' ατέλειωτες παρτίδες. Τρέχοντας πάνω σε μια σκακιέρα. Στους δρόμους. Στα όνειρα. Στις ψευδαισθήσεις, αλλά και στις εκπλήξεις...

"Στ' αστεία παίζαμε
.............
Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας
Kλέφτες!
Στα ψέματα παίζαμε! "
[Μανόλης Αναγνωστάκης]

ΑΝΑΣΑ είπε...

Στα αστεία και ...στα άκριτα...κυρίως αυτό. Πού'ντα ? Είμαστε οι περισσότεροι πολύ μακριά απ το παιχνίδι μας ...Γειά σου caesar επισκέπτη