Άρμα Θέσπιδος

You

2011-06-05T14:41:00.000-07:00

Περίμενα πολύ καιρό για να σε δώ.
Όταν με κοίταξες πάγωσε η βροχή
και έπεσε το σύννεφο σε ξέρα να βουρκιάσει

...

Αφή

2010-11-04T01:10:00.000-07:00

Γεννήθηκε στο νησί ένα χειμωνιάτικο πρωινό.Η μάνα του όταν της τον έδειξαν του χαίδεψε το κεφάλι και αποκοιμήθηκε για πάντα. Απο τότε ψάχνει στα δάση να δεί το χέρι της πάνω σε κάποιο κορμό ή στο βυθό της θάλασσας.

Νοέμβριος 2010

Ύπνος

2010-04-29T10:37:00.000-07:00

Θα μας δοθεί το χάρισμα και η μοίρα
να πάμε να πεθάνουμε μια νύχτα
στο πράσινο ακρογιάλι της πατρίδας;
Γλυκά θα κοιμηθούμε σαν παιδάκια
γλυκά. Κι απάνωθέ μας θε να φεύγουν,
στον ουρανό, τ' αστέρια και τα εγκόσμια.
Θα μας χαϊδεύει ως όνειρο το κύμα.
Και γαλανό σαν κύμα τ' όνειρό μας
θα μας τραβάει σε χώρες που δεν είναι.
Αγάπες θα' ναι στα μαλλιά μας οι αύρες,
η ανάσα των φυκιών θα μας μυρώνει,
και κάτου απ' τα μεγάλα βλέφαρά μας,
χωρίς ναν το γρικούμε θα γελάμε.
Τα ρόδα θα κινήσουν απ' τους φράχτες,
και θα 'ρθουν να μας γίνουν προσκεφάλι.
Για να μας κάνουν αρμονία τον ύπνο,
θα αφήσουνε τον ύπνο τους αηδόνια.
Γλυκά θα κοιμηθούμε σαν παιδάκια
γλυκά. Και τα κορίτσια του χωριού μας,
αγριαπιδιές, θα στέκουνε τριγύρω
και, σκύβοντας, κρυφά θα μας μιλούνε
για τα χρυσά καλύβια, για τον ήλιο
της Κυριακής, για τις ολάσπρες γάστρες,
για τα καλά τα χρόνια μας που πάνε.
Το χέρι μας κρατώντας η κυρούλα,
κι όπως αργά θα κλείνουμε τα μάτια,
θα μας διηγιέται -- ωχρή -- σαν παραμύθι
την πίκρα της ζωής. Και το φεγγάρι
θα κατέβει στα πόδια μας λαμπάδα
την ώρα που στερνά θα κοιμηθούμε
στο πράσινο ακρογιάλι της πατρίδας.
Γλυκά θα κοιμηθούμε σαν παιδάκια
που όλη τη μέρα έκλαψαν κι απόστασαν.

Ύπνος
Νηπενθή

Κώστας Καρυωτάκης

Συνέβη την Άνοιξη του 2010

2010-04-02T04:00:00.000-07:00

Και του χρόνου

Είναι που κρατιέμαι ...

2010-01-18T13:29:00.000-08:00

Είναι που κρατιέμαι για να μήν μιλήσω ...και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο. Η στιγμή που τα δόντια δαγκώνουν την γλώσσα.
Μικρή όταν ήμουν σε κάποιες διακοπές άκουσα μια γυναίκα πολύ άσχημη να λέει στον γίο της, "να δάγκωνες την γλώσσα σου βρε χαμένο, αλλά να μήν μίλαγες".Ο γιός της έκλαιγε τόσο πολύ που είχε κατακοκκινήσει και με το ζόρι κατάφερνε να μιλήσει ο καψερός. Λέω και εγώ άν δάγκωνε την γλώσσα του και δέν μίλαγε δέν θα μεταμορφωνόταν τώρα σε ντομάτα. Απο τούδε και στο εξής, όποτε σκέφτομαι πώς εδώ δέν με παίρνει να ανοίξω το δίκαιο στόμα μου, δαγκώνω την αριστερή άκρη της γλώσσας. Συνήθως πιάνει. Ο πόνος απασχολεί την στοματική περιοχή, και αυτός εναλλάσεται σε σχέση με το μέγεθος του αδίκου. Επίσης,με απασχολεί και το πως είναι η μούρη μου, καθώς το πρόσωπο και κυρίως η περιοχή γύρω απο το στόμα στραβώνει τόσο όσο να αλλοιωθεί το χρωματιστό περίγραμμα του μολυβιού και να στραπατσαριστεί το μακιγιάζ που με κόπο κάνω.
Να μιλήσω, να μήν μιλήσω,...σε κάθε περίπτωση το "κόλπο" εκείνης της μάνας πιάνει στιγμιαία και συνήθως δέν έχει διάρκεια. Κάτι με τον εγκέφαλο; (του μπι κοντινουιντ)

2009-09-02T14:37:00.000-07:00

Απολείπειν ο θεός Αντώνιον

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές --
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλη,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυση τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

Painting by Scott Kirby

2009-07-31T13:23:00.000-07:00

T'S A LONG WAY

IT'S a long way the sea-winds blow
Over the sea-plains blue, --
But longer far has my heart to go
Before its dreams come true.

It's work we must, and love we must,
And do the best we may,
And take the hope of dreams in trust
To keep us day by day.

It's a long way the sea-winds blow --
But somewhere lies a shore --
Thus down the tide of Time shall flow
My dreams forevermore.

written by
William Stanley Braithwaite

Γκαιτοστοχασμοί

2009-06-12T14:31:00.000-07:00

Όποιος έχει επίγνωση της ατέλειας του είναι πολύ κοντά στην τελειότητα (Γκαίτε)

ΕΡΩΤΙΚΟ

2009-03-10T01:27:00.000-07:00

Κι άν γεννήθηκες κάποια στιγμή
Μιάν άλλη που δέν θα υπάρχω
Μή φοβηθείς
Και θα με βρείς είτε σαν άστρο
όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα
Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει
Είτε σαν φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος

Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ'άστρα
Μαζεύοντ΄όλοι οι ποιητές
Καί οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσσινα φύλλα
Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια
Και περιμένουν
Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν
Να πέσουν μές στον ύπνο σου
Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου
Να σε ξυπνήσουν και να δείς απ το παράθυρό σου
Το πρόσωπο μου φωτεινό
Να σχηματίζει αστερισμό
Να σου χαμογελάει
Και να σου ψιθυρίζει
Καλή νύχτα

Μάνος Χατζηδάκις
Μυθολογία και Μυθολογία Δεύτερη

Painting Ralph Manning

Πρίν

2009-02-05T13:25:00.000-08:00

Μιά φορά και έναν καιρό πρίν απο πάρα πολλά χρόνια υπήρχε μια πολύ όμορφη πόλη. Οι κάτοικοι λατρεύαν την ομορφιά της και είχαν φτιάξει πολύ όμορφα παραμύθια γι αυτήν και παράξενες ιστορίες με πριγκίπισσες και βασιλόπουλα, για ταξιδευτές και δυνατούς πολεμιστές , για κατακτητές και θεούς που ζούσαν στο πιό ψηλό βουνό του κόσμου. Ήταν τόση η αγάπη τους γι αυτήν που μάλιστα είχαν χτίσει και έναν ναό σε έναν ψηλό βράχο, καμωμένο απο τα καλύτερα μάρμαρα, διακοσμημένο απο τους πιό καλούς γλύπτες του κόσμου.
Η πόλη αυτή ήταν γεμάτη απο πανύψηλα δέντρα και δροσερά ποτάμια. Λευκές αυλές γεμάτες γεράνια και τριανταφυλλιές στόλιζαν τους μικρούς δρόμους.
Υπήρχε και ένα δέντρο στην μέση μιας μεγάλης πλατείας που οι κάτοικοι το λάτρευάν γιατί τους είχαν πεί ότι το δέντρο αυτό ζούσε πάρα πολλά χρόνια, πολύ πρίν αυτοί κατοικήσουν για τα καλά σε αυτήν την πόλη, και κάθε καλοκαίρι, στήναν τραγούδια και χορούς ολόγυρα του, καμώνωντας πως το χανε κοντά τους.

(painting by Tim Parish)

Το απορριμματοφόρο

2009-01-26T10:56:00.001-08:00

Ήταν ένα απόγευμα του Δεκέμβρη. Ο Μ προϊστάμενος του μικρού γραφείου παρέα με μια αχνιστή κούπα καφέ κάθισε στο ξύλινο γραφείο του και άναψε ένα τσιγάρο. Το ραδιόφωνο έπαιζε ένα παλιό γαλλικό τραγούδι. Την προσοχή του τράβηξε το κόκκινο κουτί που με τάξη είχε αφήσει στο πρώτο ράφι της βιβλιοθήκης του. Με μία απότομη κίνηση άνοίγει το φθαρμένο του καπάκι. Πολύχρωμοι φάκελοι δεμένοι με λεπτούς σπόγκους ήταν παραταγμένοι έως την μέση του κουτιού . Με βίαιες κινήσεις αρπάζει στα χέρια του όλες τις παλιές επιστολές που Εκείνη του είχε στείλει τότε...Μία μία προσεκτικά διαβάζει τις ημερομηνίες στις σφραγίδες του ταχυδρομίου. Διαλέγει και αφήνει στην άκρη την πιό πρόσφατη επιστολή με ημερομηνία μόλις δύο ημέρες πρίν.Βγάζει απο μέσα το γράμμα και σκίζει τον φάκελο. Κατόπιν την διπλώνει και την φυλάει στην δεξιά τσέπη της καπαρντίνας του. Με βίαιες κινήσεις σκίζει τις υπόλοιπες ώστε καμμία να μήν μείνει ακέραιη. Κατόπιν παίρνει ένα χάπι απο το κουτί που βρισκόταν στο πρώτο συρτάρι του γραφείου και το καταπίνει χωρίς υγρό.
Με βραχνή κουρασμένη φωνή είπε στον υπάλληλο του: «Μπορείς να ενδιαφερθείς για όλα τα σχισμένα χαρτιά και να κάνεις κάτι έτσι ώστε να τα ξεφορτωθώ το συντομότερο δυνατόν;»
Εκείνος με αργές κινήσεις άπλωσε και τα δυό του χέρια και στρίβωντας καταφατικά το κεφάλι του με μια δόση απορίας άρπαξε στις χούφτες του τον σωρό απο τα χαρτιά Ο κάδος των σκουπιδιών ήταν στην κουζίνα και γρήγορα όλα βρέθηκαν εκεί μπλεγμένα με τα κατακάθια του γαλλικού καφέ, τα αποτσίγαρα και τα άδεια μπουκάλια απο μπύρα.
Νωρίς το ίδιο βράδυ και ενώ το απορριμματοφόρο έκανε τον συνηθισμένο του ελιγμό για να στρίψει την οδό Στουρνάρη με κατεύθυνση την Αχαρνών και κατόπιν την οδό Ηπείρου ο οδηγός σταμάτησε απότομα το βαρύ αυτοκίνητο καθώς φωνές περαστικών και κορναρίσματα αυτοκινήτων έκραζαν ακατάπαυστα. Ένας άντρας μεσήλικας, με ασημί μαλλιά και μπλέ καπαρντίνα βρισκόταν κάτω απο την αριστερή ρόδα του βαρέος οχήματος.Στην αριστερή του χούφτα κρατούσε σφιχτά μια μισοσκισμένη σελίδα. Σωροί απο χαρτιά πετούσαν στον κρύο αγέρα.

Ανάσα

Λόγια άντρα σοφού

2008-12-09T12:57:00.000-08:00

Σημάδι του Άρχοντα δέν είναι η δύναμη, αλλά το Ήθος

Σωκράτης

Δέν πρόλαβα ...

2008-12-01T14:37:00.000-08:00

Ένα ραντεβού με μένα
με μουσική και χρώματα
(με ή και χωρίς εμένα)
ένα παραμύθι σε εκείνα εκεί τα χρόνια
Οξυγόνο μέσα στα τσιμέντα
με πολλά "κάτι"
(κοίτα να δείς που με πειράζει ...)

και τώρα τί;
"Δέν υπάρχει δέν μπορώ, αλλά δέν θέλω"

Σκληρό
Κουτό και φλύαρο

Απλά...δέν πρόλαβα

και αυτό είναι δικό μου
κρατημένη μυρωδιά μόνο για μένα

...

Η ιδεολογία της ευαισθησίας

2008-11-13T08:37:00.001-08:00

Καί ξαφνικά...πρέπει να ξυπνήσω την "εύαισθησία μου"...Και το σημαντικό εδώ είναι πως όλοι ταυτόχρονα θα πρέπει ξαφνικά να μιλάμε για το τί νιώθουμε με ένα μεγάλο βέβαια "Εγώ" μπροστά..."εγώ νιώθω αυτό", "εγώ νιώθω εκείνο"."Εγώ πιστεύω αυτό και εκείνο", "εγώ σε καταλαβαίνω", "εγώ, εγώ, εγώ"...και πίσω απο αυτά μια υποβόσκουσα πεποίθηση πως εγώ το χρέος μου απέναντι στον θεό το έκανα, είμαι καλός άνθρωπος και κυρίως "ευαίσθητος"(η αγαπημένη μου λέξη)...Να μιλάμε λοιπόν και να νιώθουμε...και εγώ θα πώ εδώ...και ?...παρακάτω...-Τελικά μ'αγαπάς?...-Εεεεεεε....(κοντινό στον πρωταγωνιστή και εκεί ο θεατής χασμουριέται μιας και ο παίκτης μιλάει κανα μισάωρο...)
Μία δεύτερη σκέψη είναι η μόδα του "know how", ή αλλιώς η νέα αστική τάση να αγαπάμε ότι Βερολινέζικο ή Λονδρέζικο κουλτουριάρικο σκαρφίζεται ένας εναλλακτικός καλλιτέχνης απο το grafitti έως την νέα θεατρική άποψη του τάδε ανήσυχου σκηνοθέτη ..Ταυτοχρόνως εμπλέκεται το "νιώθω"
Έχω αρχίσει να βαριέμαι
Πρέπει λοιπόν να εκφράζομαι, να είμαι μέσα σε όλα αυτά, να αγαπώ πράγματα που δέν καταλαβαίνω, να αγαπώ άπόψεις ξενόφερτες φορεμένες κακόγουστα και να καταριέμαι την ελληνική "παράδοση" με ότι συνεπάγεται. Άν δέ χορέψω και κανα πεντοζάλι θα πρέπει να φορέσω κουκούλα.
Μου είπαν πως όλα αυτά με κάνουν εμπνευσμένο καλλιτέχνη, καλλιεργημένο πολίτη, , οικολόγο και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νούς του ταλαίπωρου "ευαίσθητου". Επίσης μου προσδίδουν στύλ και φινέτσα σύγχρονης κουλτουριάρας.
Ταυτόχρονα όλα αυτά φέρνουν έναν αέρα κοινωνικής άνεσης και ανακούφισης ίσως και ικανοποίησης πως εγώ το χρέος μου το έκανα. Έίμαι πλέον άνθρωπος με συνείδηση, με κατανόηση και ώ του θαύματος ,με αγάπη για τον συνάνθρωπο μου .
...Η "ιδεολογία της ευαισθησίας" Απο τα λίγα που ξέρω , σαρκαστικά θα αναφέρω κι ας μισηθώ ,πως, αναπτύχθηκε ταυτόχρονα με την ιδεολόγια του ψευτοαναρχισμού την δεκαετία του 60. Συνδιάστηκε δε με πολύ μακριές φούστες αξύριστη μασχάλη και τσιγαριλίκη στην ακραία εκδοχή της . Μετεξελίχθηκε σε συνδικαλισμό του κ...την δεκαετία του 80 για να καταλήξει σε συναισθηματικό συνδικαλισμό γκόμενων και συντακτριών του nitro.
Είναι πασπαλυσμένη δε , με λίγο απο γυναικεία απελευθέρωση και με πολύ απο άρλεκιν σοβιετικών αποχρώσεων.
Η θάλασσα δέ ώς στοιχείο ...είναι στα top 10. Την χρησιμοποιούν συνεχώς. Άν μιλούσε, και άκουγε, θα μας έπνιγε.Μεγαλωμένη στο νησί και έχοντας όλες τις μυρωδιές θάλασσας φέρνω στο νού μου ανθρώπους που έζησαν και ζούν απο αυτήν ...Δέν την αγνάντευσαν ποτέ αυτήν την υγρή μάγισσα αλλά την μαστίγωσαν και προσευχήθηκαν,σκέφτομαι πως... δέν είχαν ποτέ τον "χρόνο" να πασαλύψουν την ψυχή τους με ιδεολογίες περί αισθήσεων και θεωρούσαν πως όλα αυτά είναι απλώς περιττά άν όχι φρούδες σκέψεις ευκατάστατων αστών.
Ίσως και να μήν πρέπει να θυμώνω...μάλλον αυστηρά μίλώ...μπορεί και να με βοηθούν να καταλαβαίνω την μοναξία αυτών των νέων ιδεολόγων και να μπορώ να κάνω κάτι γι αυτήν ή με αυτήν

(μία ερώτηση ήταν σε μένα)

...καμμιά φορά

2008-10-13T15:39:00.001-07:00

Μάλλον για σένα γράφω...μείνε λίγο ακόμα, για όσο γίνεται...για όσο χρειάζεται το χέρι μου για να παραμείνει στο χαρτί της ηλεκτρονικής αυτής συμμαχίας. Κάποιες ...βραδιές κυρίως μπαίνεις ακάλεστη και το δίχως άλλο προσπαθώ να καταλάβω τους σκοπούς σου, βασανίζω το ξερό μου αλλά δέν φανερώνεσαι, τόσο σκληρή στην εμμονή σου να υπάρχεις κάτω απ το καπέλο σαν ρατατούης μάγειρας της σκέψης μου. Και θέλω να σου δώσω έναν μπάτσο και να πάω να κοιμηθώ...τα πρέπει της επόμενης μέρας είναι πάντα περισσότερα απο εσένα όμως τα καταφέρνεις και στροβιλίζεις στην ταλαίπωρη σκέψη μου σαν πράσσινη σάυρα στη στέπα της ερήμου και εγώ εκεί...στεγνη στη φρικτή αναμονή νικημένη απ την δίψα...αγαπημένη έμπνευση...σε μισώ καμμιά φορά

Το αυτί

2008-09-16T10:39:00.000-07:00

Ήσυχη...
Και μόνο έτσι θα μπορέσω κάτι να γράψω για το καλό του φθινοπώρου, μα αυτό συνήθως δέν κρατάει για πολύ. Είναι πολλές οι χαραμάδες του χώρου μου. Τις περισσότερες φορές μπάζει απο παντού. Είναι και αυτή η εποχή...τόσο γρήγορη. Η εικόνα, οί ήχοι, το φώς. Και όλα όσα τρέχουν, βαφτίζονται επιτυχημένα... Είναι παράξενο αλλά όλοι παλεύουν για μια στιγμιαία φωτοβολίδα και μετά θα πούν "Οοοοοοο".Όλα σαν να βιάζονται να εκτιναχθούν ψηλά, στο διαυγές του χώρου τους ,και εγώ θα πρέπει να είμαι το ίδιο ταχύτατη όπως αυτά, να τρέχω και συγχρόνως να μπορώ να ακούω. Και αυτό είναι ένα απο τα προβλήματα. Κυρίως η ακοή. Και εδώ το πόρισμα είναι μάλλον αρνητικό. Γίνομαι γιατρός του εαυτού μου και ανακαλύπτω πως κάτι συμβαίνει με το αυτί μου...Χάνεται; μπερδεύεται; Φτάνω να πώ μπροστά σε ένα πληκτρολόγιο πώς τα αυτιά μου δέν πάνε και πολύ καλά. Ούτε εμένα καλά καλά δέν μπορώ να ακούσω.

(Παύση)

Εδώ κάπου μπαίνει η κυρία ειλικρίνεια, που πρέπει να αποδείξω ότι την κατέχω αλλιώς θα πώ κι άλλα ψέμματα

Ειλικρίνεια Α. Πώς να ακούς όταν μπροστά σου βάζεις το σώμα σου? (σώμα μου)
(Σώμα = Aυτό που πιάνω, βλέπω, καταλαβαίνω με πολύ δόση τεμπελιάς)
Ειλικρίνεια Β. Για να αρχίσεις να ακούς πρέπει να αγαπήσεις και άλλα πράγματα πέρα
απο το τεμπέλικο σώμα σου.(σώμα μου)

Ειλικρίνεια Γ. Για να καταλάβεις ότι έχεις και αυτιά (αυτιά μου)θα πρέπει να
αποφασίσεις ότι δέν γεννήθηκες μόνος σου. Υπάρχουν ακόμα άλλα 5 δίς κόσμο σε τούτο τον πλανήτη, που επίσης κατέχουν όλες τις αισθήσεις

Ειλικρίνεια Δ. Για να καταλάβεις το αυτί σου(αυτί μου) πρέπει να τα στολίσεις με
χρυσό και πολύτιμες πέτρες ( αυτό είναι γυναικείο)

Ειλικρίνεια Ε. Το αυτί σου(αυτί μου) είναι το δικό μου παράθυρο με τον έξω κόσμο

Και αυτά όλα ...κάπως αστόλιστα ειπωμένα , (μπορεί και με ορθογρ. λάθη), τα "ακούω" τον τελευταίο καιρό γιατί ο ύπνος του αυτιού μπορεί να φέρει και θυμό ...και μάλλον θύμωσα...και περιμένω να καταλάβω απο αυτόν...
...και να ακούσω

Άραγε το αυτί γράφεται με υ ή με φ ?

---------------------------------------------------

Φθινόπωρο

2008-09-01T13:38:00.000-07:00

Να γυρίσω στην βροχή δέν ήθελα,
μα κάπως με ξάφνιασε το μύρο
της
υγρό χωμάτινο μπουκέτο
παπαρούνας

Μυρωδιά παλιού κι χιλιοπατημένου παταριού

Επιστροφή ξανά και ξανά και ξανά ...
εδώ που τα λουλούδια σπάνια βρίσκουν τόπο

όμως μου έλειψες ...
Αθήνα
.........................................................................
(το πρωί δηλ. σήμερα)
Λοιπόν για να μήν φανεί πώς έχω τις μαύρες μου ,(βλέπεις οι στίχοι όταν γράφονται νύχτα και μετά απο Στρίνγκμπέργκ μια μούχλα την έχεις )και επειδή είπα το φθινόπωρο να μπεί καλά ,με καλή διάθεση, λέω να κοινοποιήσω τις προθέσεις μου . Και η υποχρέωση ή η ανάγκη άν θές ξεκινάει απ την μουτσούνα μου , λέω τα εξής
1. βάφω το σπίτι(ο Βασίλης ήδη τελειώνει την κουζίνα)
2. πετάω όλα τα αποξηραμένα λουλούδια( το τί αράχνη έχουν, σε λίγο θα τα φάνε οι ακρίδες)θα πάω λαϊκή έχουν ωραιότατα φθινοπωρινά γλαστράκια
3. καθαρίζω το σπίτι απ την άχρηστη χαρτούρα-εφημερίδες, παλιούς λογαριασμούς,μπλόκ-και άλλες ανοησίες
4. αγοράζω καινούργια κούπα του καφέ, καμμιά έτσι πολύ μούρικια, έτσι για σπάσιμο...
5. δέν αποφεύγω άλλο τον οδοντίατρο . Θα μπώ στο ιατρείο και θα πώ "δέν θα με φάς εσύ σατανιστή με την άσπρη μπλούζα,εγώ θα σε φάω ", και θα μπώ με τσαμπουκά και στύλ...και άν μου πεί γιατί δέν ερχόσουν να φτιάξουμε το δόντι θα του πώ πώς ήμουν στο Μονακό και τα πινά με τον Αλβέρτο
και άλλα που επειδή είναι γυναικεία δέν αναφέρονται

με θάρρος λοιπόν (γιατί αυτό λείπει απο τους πιό πολλούς απο εμάς )λέω γειά σου φθινόπωρο δέν σε φοβάμαι, βρέξε όσο θές...
(πίνακας - Sue Duda)

2008-07-14T14:18:00.001-07:00

Η Αθήνα είναι ωραία όταν μπορείς και ξέρεις πώς να την αποχωρίζεσαι ...ίσως

Απο άλλους τόπους

2008-06-21T13:25:00.001-07:00

Θα τα πούμε απο άλλους...τόπους σύντομα
Με αλάτι και νερό
ζεστό ψωμί, ρακί και μέλι
κοντά στα γονικά
τα γνώριμα
τ'αγαπημένα

...

Το τριήμερο της πατούσας

2008-06-15T12:06:00.000-07:00

Αυτό το τριήμερο θα μείνω στην πόλη . Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα του Αγίου Πεύματος. Το Τριήμερο του αστού, του Αθηναίου. Κόποι, και βασανισμοί εκατομμυρίων συζύγων και τέκνων αυτών για το πού θα βρέξουν τις πατούσες τους. Για το πού αυτές οι πατούσες θα πατήσουν και άλλες πατούσες και όλοι μαζί θα βρίσουν, θα τεντώσουν, θα διεκδικήσουν. Εκατοντάδες πεντικιουρίστ την τελευταία εβδομάδα τρίβαν και ξανατρίβαν με ζήλο της σκασμένες φτέρνες των δικαιούχων και όλοι μαζί κουτρουβαλώντας στην καυτή άσφαλτο, θα σπρώξουν, θα ουρλιάξουν, θα φωνάξουν γιατί και αυτοί έχουν δικαιώματα. Και το δικαίωμα είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Το δικαίωμα της ξαπλώστρας δέ το ισχυρότερο όλων. Η θέση στον ήλιο στοιχίζει και σε τρείς ημέρες τα χιλιόμετρα ή τα ναυτικά μίλια δέν πρέπει να είναι πολλά . Ο προορισμός πρέπει να είναι σύντομος και ο οδηγός αποφασιστικός, δυναμικός, γρήγορος, μεθοδικός. Με λίγα λόγια αρχηγός σκληρών συνθηκών με κεφάλι πέτρινο και δέρμα φιδιού. Πλούσιος σε ιδέες και μικροκομπίνες...όχι, όχι, δέν εννοώ τίποτα κακό. Απλά θα τρέξει λίγο να φάει καμμιά καρέκλα, θα σπρώξει κανέναν συνπατριώτη του, για να φάει πιό γρήγορα, το πολύ πολύ να θάψει πέντε-έξι γόπες στην παραλία, ε! και τί έγινε, "θα τα τραβήξει η θάλασσα μωρέ, σάμπως τί ...οι δήμοι τί κάνουν? άς έχουν και αυτοί προσωπικό στις παραλίες να καθαρίζουν, ...τί κράτος είμαστε! Εδώ κάναμε τους ολυμπιακούς και όλοι τρίβανε τα μάτια τους, μια παραλία δέν μπορούν να καθαρίσουν!" ...

Εγω συμπάσχω με τους εν λόγω κουρασμένους εργαζόμενους με την κουρασμένη τσέπη και τις λουστραρισμένες φτέρνες αλλά όχι...!! θα αφήσω τις πατούσες μου εδώ-στο πλακόστρωτο του Θησείου, παρέα με μερικές σελίδες απο κάποιον ξεχασμένο παρατηρητή και θα ξεμυτίσω κάποια άλλη μέρα, γιά κάμποσο καιρό...κρυφά, ήσυχα, αναίτια... Και μάλλον δέν θα είμαι μόνη ...

Η eurovision δέν ταιριάζει με τη θάλασσα

2008-05-24T07:00:00.001-07:00

Ήταν καλοκαίρι του 2002. Αύγουστος. Επέστρεφα με μία αγαπημένη παρέα απο το νησί , κουβαλώντας μέσα μου όλες τις μυρωδιές και τις εικόνες μιας γιορτής. Η Ελλάδα γιόρταζε την Παναγία και όλοι φορούσαν τις αγκαλιές και τα χαμόγελά τους. Μυρωδιές απο κάπαρη, γλυκό του κουταλιού και σπιτικό κόκκινο κρασί. Όλα μαζί μπερδέυονταν ερωτικά , νοσταλγικά ...Η ματιά μου, στο πέλαγος που άφηνα πίσω μου , παρέα με μιά χούφτα γλάρους που τραγουδούσαν μαζί με τα κύμματα .

Και εκεί στην πρύμη, την είδα. Ολοζώντανη. Πληθωρική και αγέρωχη.

Την φωνή της νιότης μου. Στο χέρι της ένα τσιγάρο και ένα φλιτζάνι καφέ.

Το σώμα της στηριζότανε στα κάγκελα , κοιτούσε το νησί και σιγοτραγουδούσε έναν παλιό σκοπό. Η πιό πολυταξιδεμένη φωνή της Ελλάδας.

Σκοποί και νότες ήρθαν στο μυαλό μου, μπλέχτηκαν με την θάλασσα και έγιναν ένα σύνολο με μαέστρο εμένα . Τα χείλη μου , δίχως να ξέρω πως, παρασύρθηκαν στους στίχους της Λίνας , που μαζί χάρισαν πολλά ..."Μα εγώ μιλάω για δύναμη,της ελπίδας ισοδύναμη, και γυρνάω στην αθωότητα,την παλιά μου την ταυτότητα....".

Και τώρα, εδώ. Στην πόλη, μετά απο επτά καλοκαίρια, αναζητώ στίχους και νότες . Όχι αυτές της ευρωπαϊκής παράτας , με τα στράς και τους ακροβάτες αλλά τις μουσικές που θα έρθουν μαζί μου στο νησί ...γιατί..." εμένα με συμφέρει δωμάτια που κοιτάνε τον Αύγουστο ..."

Όνειρα

2008-05-20T01:08:00.001-07:00

Chagall's Dream

(Above the town)

-----------------------------------------------------------------------------

My dream

Το δικό σου; Το θυμάσαι ;

Εγώ το πρωί κατάφερα να κλέψω λίγους κόκκους άμμου και να στολίσω το παράθυρό μου , μα θέλησα να δώ και γώ την πόλη απο ψηλά

Τα μάτια μου όμως κλείσανε γιατί αέρας σήκωσε την σκόνη

κι αλμίρα πότισε την κόρη των ματιών μου

Ο έρωντας

2008-05-14T13:27:00.000-07:00

Είναι και αυτή μιά μέρα σαν τις άλλες, μόνο που σήμερα θα πρέπει να πετάξω λίγο πιό ψηλά.Εκεί όπου φυτρώνει ο έρωντας, ανάμεσα στην σχισμή στις δυό πέτρες του βουνού. Κάπου εκεί φύεται με δυσκολία, αλλά αντέχει. Βαθιά τα μέλη του, τα'χει ποτίσει η βροχή και ο αέρας εδώ και καιρό. Φτάνω ψηλά σιμά του. Για λίγο θα πιώ και ύστερα θα φύγω. Μόνο λίγη συντροφιά θα δώσω, τίποτα περισσότερο. Μα στέκομαι και γλυκά ένα φιλί στα φύλλα του αφήνω και ξαναπετώ. Σκέφτομαι μήν τον κακοκαρδίσω άν λίγο απο το άρωμα του κλέψω. Σκέφτομαι πάλι, πως είναι μόνος και πως εγώ τύχη θεού στο σπίτι και στο σώμα μου κατέχω. Να απλώσω, να τεντώσω, να γεμίσω.

Η δική μου Burma

2008-05-08T13:58:00.000-07:00

Είναι και κάποιοι λαοί που δοκιμάζονται . Λαοί περήφανοι, ταπεινοί με καθαρά μάτια .

Ταξίδεψα στην Βιρμανία το 2000. Συνήθως δέν μιλάω για τα ταξίδια μου, ούτε διαδικτυακά, και σε φίλους ακόμα σχεδόν σπάνια..Αυτήν την φορά όμως θέλω να πώ το κάτι μου...

Τότε...οκτώ χρόνια πρίν, με μιά ταξιδιάρα παρέα και δίχως πολύ σκέψη, αλλά σαν πλάκα πετάξαμε με Thai airways απο την Μπανγκόγκ της Ταίλάνδης, με φθηνά εισητήρια προσφοράς , στην Jangoon , την πρωτεύουσα και που για πλάκα πάλι φτάσαμε έως το Mandalay στο πιό ψηλό σημείο του χάρτη εκεί που η ελονοσία θερίζει και σκοτώνει τα παιδιά σαν τις μύγες. Και που εμείς κάναμε εμβόλια απο την Αθήνα, αυτοί όμως δέν δικαιούνται, πρέπει να πληρώσουν...

Μία χώρα πανέμορφη!! Με ιστορία και πολιτισμό. Ένας λαός καθαρός ψυχή τε και σώματι. Και έχω λόγω που λέω ψυχή τε και σώματι . Πιστεύουν στον θεό τους με αυταπάρνηση, ταπεινά και αυτό τους κρατάει καθαρούς και δυνατούς μπροστά στους δυνάστες τους. Καθαρός λαός στο σώμα, με τα πιό υπέροχα μαλλιά που έχω δεί ποτέ σε γυναίκες, γυναίκες που δέν έχουν σαμπουάν αλλά που κάθε πρωί καθαρίζουν τα μαλλιά τους στα ποτάμια και στις λίμνες ψηλά στην Inle lake, με φύκια και σαπούνια φυσικά . Προστατεύοντας το πρόσωπο τους με tanaca , αυτό το φυσικό αντιλιακό που δέν είναι τίποτα άλλο απο ένα μαλακό ορυκτό κίτρινο σαν το χρώμα του τίφου.

Την βίζα την αποκτήσαμε όχι δύσκολα αφού πληρώσαμε αδρά σε σχέση με την αξία του νομίσματος , τους υπευθύνους της πρεσβείας στην Ταϊλάνδη και που συνεχίσαμε να πληρώνουμε όπου συνατούσαμε αστυνομικό, υπάλληλο τράπεζας ή ακόμα και ενστολο εντεταλμένο της χούντας .

Οι Βιρμανοί ζούν σε μια δική τους φυλακή και η φετινή εξέγερση για εμάς τους δυτικούς φαντάζει κάτι συνηθισμένο , αλλά αυτό που έκαναν οι άνθρωποι που εγώ συνάντησα είναι ότι πιο επαναστατικό , ότι πιο ηρωικό έχω ακούσει ! Μου θύμισε την Μάχη της Κρήτης, ή την Έξοδο του Μεσολλογγίου. Και μόνο με κάτι απο αυτά μπορεί να συγκριθεί. Χρόνια και χρόνια κυβερνήσεις, το ίδιο το ΝΑΤΟ την χούντα στην Βιρμανία δέν μπορεί να την κουνήσει. Η χώρα που εγώ γνώρισα , στις συνθήκες στις οποίες ζούν είτε οι βουδιστές μοναχοί , είτε ο χωριάτης, είτε ο κάτοικος του Mandalay, της Jangoon ή της Bagan , είναι τιμή τους και μόνο που προσπάθησαν να αντισταθούν ...κάποια στιγμή θα τα καταφέρουν .

Τώρα δοκιμάζονται και πάλι ...πολύ σκληρά...πρέπει η σκέψη των λαών να είναι μαζί τους. Η χουντικοί στρατιωτικοί μονάρχες που τους κυβερνούν δέν δέχονται ούτε κάν βοήθεια απο την Ευρώπη, μέχρι χθές τουλάχιστον , θα δούμε... Μια ματιά στο διαδίκτυο και θα δείτε τις εικόνες που εγώ δέν θέλω να δημοσιέυσω ...απο γούστο και μόνο, δέν χρειάζεται.

καληνύχτα

2008-05-07T14:00:00.000-07:00

Συμβαίνει τώρα

2008-05-07T13:27:00.000-07:00

Ύπνε μου πάρε το παιδί
να μου το σεργιανίσεις
στα ρόδα των περιβολιών
στα κρύα νερά της βρύσης .
Πάρε και δείξε το να βρει,
τον παλατιών τη στράτα,
που ναι του Ρήγα οι θησαυροί,
με τα Κωνσταντινάτα.
Και χάρισε του τα κλειδιά,
να ανοίξει να τα πάρει,
μαργαριτάρι ατρύπητο

σπυρί μαργαριτάρι

(νανούρισμα)

(Τα Ηνωμένα Έθνη υπολογίζουν ότι 150 εκατομμύρια παιδιά παγκοσμίως κοιμούνται στους δρόμους. Ο αριθμός αυξάνεται .)

Συνέβη την άνοιξη του 2008

2008-05-03T07:48:00.000-07:00

Κάπου θα είναι αυτή η μαγική πόλη

ΚΑΠΟΤΕ ΔΕΝ

2008-04-16T15:09:00.000-07:00

Κάποτε δέν

είναι παρά μια λάμψη πίσω απ'τα

βουνά-κεί κατα το μέρος του πελάγου . Κάποτε πάλι

ένας αέρας δυνατός που άξαφνα σταματάει όξω απ'τα

λιμάνια. Κι όσοι νογούν, το μάτι τους βουρκώνει.

Χρυσε ζωής αέρα γιατί δέν φτάνεις ώς εμάς;

......

Οδυσσέας Ελύτης

(Μικρός Ναυτίλος)

Το δικό μου φώς

2008-04-11T15:03:00.000-07:00

Θάλασσα πικροθάλασσα, γιατί να σ'αγαπήσω

VOICES

2008-04-04T15:14:00.000-07:00

Δέν πρόλαβα να καταλάβω

τυφλώθηκα και χάθηκα μέσ' στις φωνές του κόσμου

Nothing in life is to be feared. It is only to be understood.--Marie Curie

Βροχή

2008-03-31T13:55:00.000-07:00

Με ξύπνησε απόψε η βροχή

να μου θυμήσει τα παλιά

τον φόβο απο μια άλλη ζωή

που νόμιζα πως άφησα πίσω

στον

ΧΡΟΝΟ

μα ...κι αυτός ήταν καλός μαζί μου

τότε

τον χαϊδεψα μιά νύχτα και μου χάρισε δυό χρόνια

γήινα

σάν να γυρνάει απόψε

και να γυρεύει αντάλλαγμα

Φύσα βοριά πιό δυνατά

και πάρτον παραπέρα

μήν και ξυπνήσουν τα παιδιά

και φοβηθούν τους ήχους του

Φέρε ξανά την μουσική

και πήγαινε

στο χώμα

να δώσεις μέρες και ψυχή

στα διψασμένα

φύλλα

Αθήνα 31-03-2008

Matisse

2008-03-29T06:42:00.000-07:00

2008-03-28T16:34:00.000-07:00

Τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στ’ακρογιάλια

η σκοτεινή άγρα του βυθού ξεχνιέται στον αφρό

λάμπουνε ξάφνου πορφυρά της μνήμης τα κοράλλια…

Ω μην ταράξεις… πρόσεξε ν’ ακούσεις τ’αλαφρό

ξεκίνημά της… τα’ άγγιξες το δένδρο με τα μήλα

το χέρι απλώθη κι η κλωστή δείχνει και σε οδηγεί…

Ω σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και στα φύλλα

να’σουν εσύ που θα ‘φερνες την ξεχασμένη αυγή!

Στον κάμπο του αποχωρισμού να ξανανθίζουν κρίνα

μέρες ν’ ανοίγουνται ώριμες, οι αγκάλες τα’ ουρανού,

να φέγγουν στο αντηλάρισμα τα μάτια μόνο εκείνα

αγνή η ψυχή να γράφεται σαν το τραγούδι αυλού…

Η νύχτα να’ταν που έκλεισε τα μάτια;

Μένει αθάλη,σαν από δοξαριού νευρά μένει πνιχτό βουητό,

μια στάχτη κι ένας ίλιγγος στο μαύρο γυρογιάλι

κι ένα πυκνό φτερούγισμα στην εικασία κλειστό.

Ρόδο του ανέμου, γνώριζες μα ανέγνωρους μας πήρες

Την ώρα που θεμέλιωνε γιοφύρια ο λογισμός

Να πλέξουνε τα δάχτυλα και να διαβούν δυο μοίρες

Και να χυθούν στο χαμηλό κι αναπαμένο φως.

Γιώργος Σεφέρης

They say that when you meet the love of your life time stops

2008-03-27T04:46:00.000-07:00

Γιατί μαμά?(το απόγευμα του Σαββάτου)

2008-03-22T15:12:00.000-07:00

Ο 3,5 ετών Νικόλας ρωτάει, μετά απο ένα ντοκυμαντέρ

στην τηλεόραση για τους πολιτικούς πρόσφυγες την μαμά του:

-Μαμά...γιατί ατό το παιδάκι ζέν φοράει παππούτσια?

-Γιατί μωρό μου, οι γονείς του δέν μπόρεσαν να του αγοράσουν ακόμα .

-Είναι φτωχοί?

-Ναί

-Εμείς?Είμαστε φτωχοί?

-Όχι αγάπη μου.

-Εγώ έχω πολλά παππούτσια 1,2,3..να του ζώσω το ένα ...είναι κλύο το πάτωμα και θα κρυώσουν τα πόζια του ...και μετά θα τλέχουν μύξες απο την μύτη του, θα πονάει ο λαιμό του και δέν θα πάει στο κολείο...πάμε πίτι του τώρα, ζιατί θα είναι άλλωστος .

( Αυτή είναι η δύναμη τους ,... η δική μας?)

Δίπλα μας

2008-03-21T15:28:00.000-07:00

Μιά αγκαλιά και ένα λουλούδι σε όλα τα παιδάκια και στους γονείς τους που πολεμάνε καθημερινά...τα τέρατα, σε τόσο αντίξοες συνθήκες.

Εσένα...

Σε νοιάζει ακόμα που, δέν πέτυχε το χρώμα η κομμώτρια ?

Ξαφνικά

2008-03-20T07:17:00.000-07:00

Κουράστηκε...πάλεψε σκληρά.

Τώρα, ψάχνει να βρεί τις απαντήσεις για όλα τούτα ή

μπορεί να περιμένει την Θεά Τύχη, που

δέν τον ρώτησε ποτέ άν ήθελε και αυτός κάτι...

να ζητήσει...

Τώρα φυσάει αέρας δυνατός.

Πετάχτηκαν τα φύλλα ψηλά απο την γή .

Δέν είναι πώς φοβάται τους ήχους ή

τον ρυθμό τους, είναι που δέν έχει
τόπο
να προφυλαχθεί.

Πέρνει την κουβέρτα και σκεπάζεται

γέρνει

Περίμενε πολύ

Ανάσα

Το σκάκι

2008-03-18T08:29:00.000-07:00

Μερικοί στίχοι, που σάν παιχνίδι, έρχονται, με άρωμα παιδικό...όπως τότε...που είμασταν στην γειτονιά, στα δέντρα, μέσα στην χαρουπιά και ανταλάσσαμε πραμάτειες. Και που όταν έπιανε η βροχή γελούσαμε...δυνατά ...κάτω απο τα πυκνά κλαδιά,... χωρίς παράπονο.

Έλα να παίξουμε
θα σου χαρίσω την βασίλισσα μου
(Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη
Τώρα δέν έχω πιά αγαπημένη)
Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
(Τώρα πιά δέν πυροβολώ τους φίλους μου
Έχουν πεθάνει απο καιρό πρίν απο μένα)
Κι ο βασιλιάς αυτός δέν ήτανε ποτά δικός μου
Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τί τους θέλω;
(Τραβάνε μπρός, τυφλοί, χωρίς κάν όνειρα)
Όλα, και τ' άλογά μου θα σ' τα δώσω
Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω
Που ξέρει μόνο σ'ένα χρώμα να πηγαίνει
Δρασκελώντας τη μιά άκρη ώς την άλλη
Γελώντας μπρός τις τόσες πανοπλίες σου
Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.

Κι αυτή δέν έχει τέλος η παρτίδα.

Μανώλης Αναγνωστάκης

Πώς θές να το ξέρω;

2008-03-15T23:58:00.000-07:00

Αν είσαι μια μικρή παραπονεμένη πέτρα

σε μια ερημιά

αν είσαι ένα μοναχικό κυκλάμινο

στο βουνό

αν είσαι ένα ξεχασμένο άστρο στον ουρανό

πού θες να το ξέρω;

Αν είσαι μια βραδινή βροχή

στη θάλασσα

αν είσαι ένας βαπορίσιος καπνός

στο πέλαγο

αν είσαι ένα παλιό εικόνισμα σε μια εκκλησιά

πού θες να το ξέρω;

Αν είσαι ένα αγκάθι στην καρδιά μου

εγώ που σ' αγαπώ

πώς θες να το ξέρω;

Νίκος Καρύδης

Μας κόψαν απόψε το φώς

2008-03-11T08:42:00.000-07:00

Ιστορία 2η : Η κ.Μ 75 ετών, βρίσκεται στο σπίτι της, μία παλιά μονοκατοικία των αρχών του αιώνα σε ένα προάστιο δυτικά της Αθήνας. Μένει μόνη μετά τον θάνατο του συζύγου της πρίν απο 4 χρόνια. Το παιδί της, ένας άντρας 50 ετών σήμερα, ζεί με την οικογένειά του στην Θεσσαλονίκη εδώ και αρκετά χρόνια. Οι λιγοστοί συγγενείς που έχει, 2-3 ανήψια απο την πλευρά του αδελφού της , έχουν σχεδόν χαθεί, αφού οι υποχρεώσεις, και οι αποστάσεις τις πρωτεύουσας δέν διευκολύνουν τις έστω και τυπικές επαφές. Την θυμούνται καμμιά φορά τις γιορτές και την επισκέπτονται αραιά και πού.

Είναι ένα συνηθισμένο πρωινό του Μαρτίου , όπως άλλωστε τα περισσότερα πρωινά των τελευταίων χρόνων. Ξεκινάει τη μέρα της με την προσωπική της καθαριότητα και ένα τακτικό νοικοκύρεμα του σπιτιού- λίγα πράγματα. Άλλωστε τα αντικείμενα σπάνια μετακινούνται. Μόνο στο υπνοδωμάτιο, στο μπάνιο και στο μικρό κουζινάκι. Στο πρίν χρόνια πολυσύχναστο σαλόνι της, με τους πολυελαίους και τους μπλέ βελούδινους καναπέδες, μόνο η σκόνη βρίσκει θέση- στα έπιπλα, στο πάτωμα πίσω απο τις κομψές πολυθρόνες, πάνω στην ξύλινη τραπεζαρία, στα κρύσταλλα, στις φωτογραφίες και τα μπιμπελό απο τα ταξίδια της με τον σύζυγό της στην Ευρώπη-Αυτά είναι πλέον -τα απομεινάρια- της ζωής της ...αυτά- και οι μνήμες της- που κάθε βράδυ την επισκέπτονται...χωρίς προειδοποίηση.

Φτιάχνει ένα τσάι και τηλεφωνάει στον γιατρό της .-Εμπρός;...Ο κ.Χουρμούζης;...Καλησπέρα γιατρέ.Πώς είστε;Ναί.Εγώ είμαι...καλά ευχαριστώ...Άν και τις τελευταίες μέρες δυσκολεύομαι στην αναπνοή μου...και η πίεση μου δέν είναι και τόσο καλή...φυσικά...ναι ακριβώς ..., όπως τον περασμένο Αύγουστο. Οι νύχτες μου είναι πολύ δύσκολες γιατρέ...μήπως θα μπορούσατε...ναί...εδώ θα είμαι...που να πάω γιατρέ;...οι μετακινήσεις μου τον τελευταίο καιρό περιορίζονται μόνο στα απαραίτητα ψώνια του σπιτιού...ευχαριστώ πολύ...ναι σας ακούω...το οξυγόνο;...το χρησιμοποιώ φυσικά...μου είναι ολότελα απαραίτητο...σας περιμένω ...αύριο...ευχαριστώ..

Κλείνει το ακουστικό και κατευθύνεται πρός το υπνοδωμάτιο της. Κάθεται στην άκρη του κρεβατιού, πατάει το κουμπί του ραδιοφώνου και φτιάχνωντας τα μαξιλάρια, ακουμπάει προσεκτικά την πλάτη της πίσω..Με το αριστερό της χέρι στραμένο πίσω, ψηλά πατάει με δυσκολία τον διακόπτη της συσκευής οξυγόνου. Οι φυσαλίδες που δημιουργούνται στο νερό της φιάλης ξεκινούν την παροχή οξυγόνου. Τοποθετεί την μάσκα πάνω απο το στόμα και την μύτη της και... αφήνεται...Η μουσική του ραδιοφώνου διακόπτεται απο έκτακτό δελτίο ειδήσεων "-Νέες Απεργιακές Κινητοποιήσεις κυρίσουν απο σήμερα οι εργαζόμενοι των Τεχνικών Υπηρεσιών της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, με συνεχείς απροειδοποίητες διακοπές ρεύματος σε όλη τη χώρα και σε τακτά χρονικά διαστήματα .Το Υπουργείο Απασχόλησης σε πρωινή αναφορά μέσω του Γενικού Γραμματέα ανακοίνωσε ότι οι θέσεις της Κυβερνήσεως κυρίως στο θέμα των Ασφαλισμένων παραμένουν αμετάβλητες...-"Η μουσική παίρνει την θέση της και πάλι στη ραδιοσυχνότητα... Μια γνωστή μουσική συμφωνία του Mahler κατακλύσει το χώρο ευγενικά...Ξαφνικά όλα σταματούν...απότομα...Μία απόκοφη σιωπή. Δέν ακούγεται τίποτα-ούτε το ραδιόφωνο, ούτε το ψυγείο, ούτε ο ήχος...των φυσαλίδων. Μόνο ο θόρυβος των αυτοκινήτων έξω απο το παράθυρο, απο τον κεντρικό δρόμο. Η κ.Μ παραμένει στο κρεβάτι...Μόνη... περιμένωντας να έρθουν ξανά...οι ήχοι...Είναι το μόνο που μπορεί να κάνει...έχει μάθει να περιμένει...να κάνει υπομονή...να καταλαβαίνει...η εικόνα του Αγίου απέναντι της πάνω απο το μπαουλάκι έρχεται κοντά...πιό κόντα...αυτή τη φορά...μιά προσευχή...σαν ψίθυρος...μοναχική...

Μας κόψαν απόψε το φώς

2008-03-10T13:50:00.001-07:00

Οι δύο όψεις μιας ιστορίας

Ιστορία 1η : Αθήνα- κέντρο, κίνηση, ζέστη. Ο Θ γυρίζει στο διαμέρισμα του στο Κολωνάκι μετά απο μία εξοντωτική μέρα στην δουλειά. Είναι κιόλας 7 η ώρα, πεινασμένος, κουρασμένος βγάζει τα ρούχα του , ανοίγει τον θερμοσίφωνα , φτιάχνει έναν ζεστό καφέ και ετοιμάζει ένα πρόχειρο φαγητό με ότι υπάρχει στο ψυγείο. Ανοίγει την τηλεόραση, βγάζει τα παππούτσια του και βυθίζεται στον καναπέ του. Χαζεύει τυχαία ότι υπάρχει στην τηλεόραση, γυρνώντας τα κανάλια .Σαπουνόπερες, δελτία ειδήσεων, ντοκιμαντέρ, αδιάφορες μουσικές εκπομπές, φλύαρες συζητήσεις, φασαρία. Ένας μικρός διακριτικός ήχος ακούγεται και το σπίτι βυθίζεται στο σκοτάδι. Απο τον δρόμο ακούγονται οι συναγερμοί των εμπορικών καταστημάτων, κόρνες αυτοκινήτων. Πηγαίνει στον ηλεκτρολογικό πίνακα και ανακαλύπτει πώς δέν έχει πέσει καμμία ασφάλεια. Βγαίνει στο μικρό μπαλκονάκι του και βλέπει ότι η πόλη έχει βυθιστεί στο σκοτάδι. Ψάχνει στα ντουλάπια της κουζίνας και βρίσκει 2-3 κεριά που είχε αφήσει η Ηρώ ένα βράδυ...τότε. Αναπτήρα είχε μέσα στα τσιγάρα του. Τα τοποθετεί σε διάσπαρτα μέρη του σπιτιού και κάθετε πάλι στον καναπέ. Κοιτάει γύρω του το δωμάτιο. Ακούει την βρύση απο το μπάνιο να στάζει ρυθμικά, τα μπατζούρια να τρίζουν. Το σπίτι είναι διαφορετικό, οι σκιές των κεριών σχηματίζουν όμορφα σχέδια στους τοίχους και το ελαφρό αεράκι που έρχεται απο το μπαλκόνι παίζει παρέα με τις μικρές φλόγες παράξενες συνθέσεις εικόνας και ήχου. Ψάχνει στο συρτάρι του γραφείου το ραδιόφωνο που είχε μαζί του στην Αλόνησσο το προηγούμενο καλοκαίρι -είχε καλές αλκαλικές μπαταρίες-θα κρατάνε ακόμη. Πατάει το on και γυρίζει σιγά σιγά τους σταθμούς στα fm , κάνοντας στάση στο δεύτερο πρόγραμμα -μία λεπτή ήσυχη μελωδία με παλιές μνήμες- επιλογή κάποιου παλιού γνώριμου ραδιοφωνικού παραγωγού που είχε χρόνια ν΄ακούσει. Χαμογελάει...Και τώρα;...Η Ηρώ...Που να είναι;...το φοβάται το σκοτάδι...τί να κάνει;...Βρίσκει το τηλέφωνο της στο κινητό.-Ηρώ;είσαι μόνη;Τί κάνεις;..έλα απο δώ να καθίσουμε. Θα ακούσουμε μουσική, θα πιούμε κάτι, θα μιλήσουμε,... θα σε περιμένω κάτω στον δρόμο...μήν κάθεσαι μόνη σου στα σκοτεινά...(Ιστορία 2η- συνεχίζετε)

Dylan Thomas

2008-03-05T12:44:00.000-08:00

Do Not Go Gentle Into That Good Night

Do not go gentle into that good night,

Old age should burn and rave at close of day;

Rage, rage against the dying of the light.

Though wise men at their end know dark is right,

Because their words had forked no lightning they

Do not go gentle into that good night.

Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,

Rage, rage against the dying of the light.

Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,

Do not go gentle into that good night.

Grave men, near death, who see with blinding sight

Blind eyes could blaze like meteors and be gay,

Rage, rage against the dying of the light.

And you, my father, there on that sad height,

Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray.

Do not go gentle into that good night.

Rage, rage against the dying of the light.

(άς αφήσω την ελληνική μετάφραση για κάποια άλλη φορά)

About love...

2008-03-04T02:50:00.000-08:00

Η αγάπη είναι η μόνη ικανοποιητική απάντηση στο πρόβλημα της ανθρώπινης ύπαρξης

Έριχ Φρόμ

Η αλήθεια μιας φωτογραφίας

2008-03-01T15:37:00.000-08:00

Θέλω να φωνάξω. Να σταματήσω να σιωπώ και να πάρω απο την δύναμη των ανθρώπων που παλεύουν... με τα τέρατα...να σπάσω τα σίδερα της φυλακής μου, να βγώ στον δρόμο ...φτάνει πιά

Ξεκουράσου παιδί μου. Μήν φοβάσαι. Κοιμήσου ...ήσυχα, εγώ είμαι εδώ...

Κοριτσάκι μου

2008-03-01T06:43:00.000-08:00

Κοριτσάκι μου,

θέλω να σου φέρω τα φαναράκια των κρίνων

να σου φέγγουν τον ύπνο σου.

Θέλω να σου φέρω ένα περιβολάκι

ζωγραφισμένο με λουλουδόσκονη

πάνω στο φτερό μιας πεταλούδας

να σεργιανάει το γαλανό όνειρό σου.

Θέλω να σου φέρω

ένα σταυρουλάκι αυγινό φως

δυο αχτίνες σταυρωτές από τους στίχους μου

να σου ξορκίζουν το κακό

να σου φωτάνε μη σκοντάψεις

Γιάννης Ρίτσος - για την κόρη του...

Μια φωτογραφία...μια ιστορία

2008-03-01T05:40:00.000-08:00

Η Sharbat Gula φωτογραφήθηκε όταν ήταν 12 ετών από το φωτογράφο Steve McCurry, το 1984. Ήταν στο στρατόπεδο προσφύγων Nasir Bagh του Πακιστάν κατά τη διάρκεια του πολέμου ενάντια στη σοβιετική εισβολή. Η φωτογραφία της δημοσιεύθηκε στο εξώφυλλο του National Geographic τον Ιούνιο του 1985 και έγινε ένα από τα διασημότερα του περιοδικού.
Εντούτοις, εκείνη τη στιγμή κανένας δεν ήξερε το όνομα του κοριτσιού.

Ο ίδιος , ο Steve McCurry έκανε έρευνα για την ανεύρεση του κοριτσιού που διήρκεσε 17 χρόνια. Ο φωτογράφος έκανε πολλά ταξίδια στην περιοχή μέχρι και τον Ιανουάριο του 2002, όπου και ανακάλυψε το κορίτσι που ήταν πλέον μια γυναίκα 30 ετών.

Ζούσε σε ένα μακρινό χωριό του Αφγανιστάν, είναι παραδοσιακή γυναίκα pastun, παντρεμένη και μητέρα τριών παιδιών. Είχε επιστρέψει στο Αφγανιστάν το 1992. Κανένας δεν της είχε δείξει τη φωτογραφία μέχρι τότε και δεν ήξερε ότι το πρόσωπό της είχε γίνει διάσημο. Η ταυτότητα της γυναίκας επιβεβαιώθηκε κατά 99,9% με τη βοήθεια μιας τεχνολογίας αναγνώ-ρισης προσώπου του FBI και της σύγκρισης της ίριδας των ματιών.

Amlet to First actor

2008-02-29T15:06:00.000-08:00

(μετάφραση γιώργος χειμωνάς)

Αμλετ

Θυμάμαι κάποια λόγια-μου τα είχες απαγγείλει

Δέν τα έπαιξες ποτέ.Ίσως μόνο μιά φορά

Το έργο εκείνο δέν άρεσε στον κόσμο.Όμως εγώ

το αγάπησα.Γιατί η τέχνη δέν έίναι για τους πολλούς

Ούτε για τους λίγους, είναι πάντα

για τον καθένα χωριστά. Αλλά και σε άλλους άρεσε

που ήταν πιό αρμόδιοι και πολύ καλλίτερα απο μένα

ήξεραν απο τέχνη.Είπαν το έργο τίμιο

και είπαν για τους μικρούς συγγραφείς που ταπεινώνουν

το κοινό. Γλείφουν τις πληγές του και το καθησυχάζουν.

Λογοκρίνουν ότι είναι μεγάλο, αχάριστοι κι ανάξιοι

για την τρομαχτική ομορφιά του. Και πιό πολύ

μου άρεσε ένα πέρασμα του, κι άκόμα το κρατάω

Τα λόγια του Αινεία στην Διδώ

εκεί που ιστορεί πώς σφάχθηκε ο Πρίαμος

Άν το θυμάσαι ακόμα, άρχισε απο κεί που λέει:

Σάν λέοντας υρκανικός ορθώθηκε ο Πύρρος

-όχι αλλοιώς, αρχίζει

Τρομαχτικός ο Πύρρος με τον απάισιο θώρακα

Πιό μαύρος απο την νύχτα. Σκοτεινός σάν το σχέδιο στον νού του

κι όλος ο Άδης χώρεσε στην κούφια κοιλιά του αλόγου

τώρα προβάλλει. Αλλά δέν είναι μαύρος πιά

Ολόκληρη την μελανή μορφή του απο επάνω ώς κάτω

την έχει κοσμήσει ο θάνατος με λίθους πορφυρούς

......

είς Έρωτα

2008-02-28T08:18:00.000-08:00

Ἀνακρέων

εἰς Ἔρωτα

Θέλω, θέλω φιλῆσαι.

Ἔπειθ΄ Ἔρως φιλεῖν

με∙ἐγὼ δ' ἔχων νόημα

ἄβουλον, οὐκ ἐπείσθην.

Ὁ δ' εὐθὺ τόξον ἄρας

καὶ χρυσέην φαρέτρην,

μάχῃ με προὐκαλεῖτο.

Κᾀγὼ λαβὼν ἐπ' ὤμωνθώρηχ',

ὄπως Ἀχιλλεύς,καὶ δοῦρα, καὶ βοείην,

ἐμαρνάμην Ἔρωτι.

Ἒβαλλ', ἐγὼ δ' ἔφευγον.

Ὠς δ' οὐκ ἔτ' εἶχ' ὀϊστούς,

ἤσχαλλεν, εἶθ' ἑαυτὸ

ἀφῆκεν εἰς βέλεμνον∙

μέσος δὲ καρδίης μευἔδυνε,

καί μ' ἔλυσε.

Μάτην δ' ἔχω βοείην.

Τὶ γὰρ βαλώμεθ' ἔξω,

μάχης ἔσω μ' ἐχούσης;

(μετάφραση)

Θέλω, θέλω ν' ἀγαπήσω.

Ν' ἀγαπῶ μ' ἔπειθε ὁ Ἔρως∙

μὰ ἐγὼ ἔχοντας τὴν γνώμη

ἄβουλη, δὲν ἐπειθόμουν.

Εὐθὺ τόξο αὐτὸς ὠς πῆρε

καὶ ὁλόχρυση φαρέτρα

προκαλοῦσε ἐμὲ για μάχη.

Κὶ ἐγὼ βάζοντας στους ὤμους

θώρακα, ὠς ὁ Ἀχιλλέας,

δόρατα καὶ βοϊδασπίδα,

μὲ τὸν Ἔρωτα μαχόμουν.

Μοῦ ΄ῥιχνε, μὰ ξέφευγα τὸν.

Κὶ ὅταν πιὰ δὲν εἶχε βέληθύμωσε,

καὶ τὸν ἑαυτὸ τουμοῦ 'ριξε

λες κὶ ἦταν βέλος.

Καὶ στὴ μέση τῆς καρδιᾶς μου

μπῆκε, διαλύοντάς με.

Μάταια ἔχω τὴν ἀσπίδα∙

τὶ νὰ χτυπηθοῦμε ἀπ' ἔξω,

ποὺ 'χω μέσα μου τὴν μάχη.

Απο ψηλά -πάνω απο τον ουρανό-

2008-02-28T07:35:00.000-08:00

(ΚΑΠΟΤΕ ΔΕΝ είναι παρά μιά λάμψη πίσω απ τα βουνά

-κεί κατα το μέρος του πελάγου. Κάποτε πάλι ένας αέρας δυνατός

που άξαφνα σταματάει όξω απ τα λιμάνια.Κι όσοι νογούν, το μάτι

τους βουρκώνει

Χριστέ ζωής αέρα γιατί δέ φτάνεις ώς εμάς;

...)

(Ο.Ελύτης, αποσπ."ο Μικρός Ναυτίλος")

Πόσο όμορφη μπορεί να είναι μία χώρα;

Melodia

2008-02-23T14:42:00.000-08:00

Atonement Εξιλέωση

2008-02-17T06:17:00.000-08:00

Η μεταφορά ενός μυθιστορήματος στο σινεμά είναι πάντα δύσκολη υπόθεση. Όταν μάλιστα το βιβλίο αναγνωρίζεται ως ένα σημαντικότατο μυθιστόρημα , όπως η πολυβραβευμένη "Εξιλέωση" του Ιαν ΜακΓιούαν, τότε πρόκειται για στοίχημα. Για καλή τύχη του συγγραφέα το έργο σκηνοθετήθηκε απο έναν σπουδαίο σκηνοθέτη, τον Τζο Ράιτ ("Περηφάνια & Προκατάληψη") και του σεναριογράφου Kρίστοφερ Χάμπτον ("Επικίνδυνες Σχέσεις"). Αποτέλεσμα, ένα μεγαλειώδες μελόδραμα εποχής (εξελίσσεται την περίοδο του ’30 και του ’40), που συνεπήρε κριτικούς και θεατές.Έχει λάβει ήδη την Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας και μετρά οκτώ υποψηφιότητες για τα oscar ευελπιστώντας για τη διάκριση -καλύτερη ταινία της χρονιάς. Ο Ράιτ προσέγγισε με σεβασμό και λεπτομέρεια το πρωτότυπο έργο .Παρουσίασε με κινηματογραφικούς όρους τη δύναμη της λογοτεχνίας, αποδίδοντας με ζωντάνια, μια ιστορία έρωτα και προδοσίας. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο Κίρα Νάιτλι και Τζεϊμς Μακ Αβοϊ καθώς και σημαντικότατες ερμηνείες των Βανεσα Ρεντγκρεϊβ και Ρομολα Γκαραϊ έκλεψαν τις εντυπώσεις του κοινού και των κριτικών.

Πάει ο καιρός

2008-02-13T02:00:00.000-08:00

Πάει ο καιρός πάει ο καιρός

που είταν ο κόσμος δροσερός

και καθ'αυγή

ξεκινούσε μιά πηγή

για να ποτίσει όλη τη γή

Ήρθανε νύχτες και βροχές

και χειμωνιάσαν οι ψυχές

και στο βαθύ

το σκοτάδι έχει σταθεί

ένα παιδί να ζεσταθεί

Τώρα το δάκρυ κυλάει στο χώμα

και πέρ΄απ΄το βοριά

ένα καράβι ρωτάει ακόμα

πού θα βρεί στεριά

Πάει ο καιρός, πάει ο καιρός

που είταν ο κόσμος δροσερός

και καθ΄αυγή

ξεκινούσε μιά πηγή

για να ποτίσει όλη τή γή.

Νίκος Γκάτσος

Νίκος Καββαδίας

2008-02-13T01:43:00.000-08:00

Fata Morgana

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό

στάλα τη στάλα συναγμένο απ το κορμί σου

σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,

που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

Πανί δερμάτινο, αλειμμένο με κερί,

οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,

όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί

χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη

Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά.

Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι.

Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,

Μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει.

Πούθ έρχεσαι; Απ τη Βαβυλώνα.

Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.

Ποιάν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.

Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Μικρή ήθελα να γίνω αστέρι

2008-02-12T08:17:00.000-08:00

Γυναικεία υπόθεση

2008-02-12T07:36:00.000-08:00

Τζ.Μπέρναρντ Σώ

2008-02-12T04:34:00.000-08:00

-"Αν η ιστορία επαναλαμβάνεται και το απροσδόκητο πάντα συμβαίνει, πόσο ανεπίδεκτος μαθήσεως απο την εμπειρία είναι ο άνθρωπος; "

-"Όποιος μπορεί...δημιουργεί, όποιος δε μπορεί...διδάσκει. "

-" Υπάρχουν δυο τραγωδίες στη ζωή. Μια είναι να μη πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου. Η άλλη, να τα πραγματοποιήσεις. "

-"Ελευθερία σημαίνει υπευθυνότητα, γι' αυτό οι περισσότεροι άνθρωποι τη φοβούνται. "

-"Ζωή δεν είναι το να βρεις τον εαυτό σου, είναι να σφυρηλατήσεις τον εαυτό σου "

-"Εάν στήν βιβλιοθήκη τού σπιτιιού σας δέν έχετε τά έργα τών αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, τότε μένετε σ' ένα σπίτι δίχως φώς"

για σκέψου βρε παιδί μου !...

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΛΕΚΟΝΤΡΟΛ

2008-02-03T13:18:00.000-08:00

Είναι κάποιες βραδιές που ψάχνεις κάποιον ,κάτι... να σου "μιλήσει".Να σου πεί μια ιστορία διαφορετική ,απο αυτές που καθημερινά ακούγονται στην πόλη. Στα έντυπα ή στα κανάλια...κάνουν όλα τόσο πολύ θόρυβο... και ουσία καμμία. Μετέχεις άθελά σου σε ένα παραλήρημα ,σε μιά φασαρία δίχως ...παιχνίδι, χωρίς...φαντασία ...δίχως κέφι.Τις περισσότερες βραδιές μετά απο μία εξοντωτική μέρα βρίσκεις τον εαυτό σου αγκαλία με τον καναπέ, με το τηλεκοντρόλ και στην καλύτερη με ένα φιλαράκι ή τον καλό σύζυγο να ανακατεύεται μάζί γελοιωδός την τηλεοπτική τράπουλα. Και όλα αυτά συνήθως συμβαίνουν χωρίς την θέληση σου ... ή μάλλον πιό σωστά ,δίχως να υπάρχεις πουθενά, σχεδόν δέν σε αφορούν άν σκεφτείς ...δέν σε αφορούν πραγματικά...τέτοια σπατάλη χρόνου και εσύ πουθενά...!Στο βάθος...τίποτα!Και απο το τίποτα ...τίποτα.Κενό.Και το επόμενο βράδυ πάλι τα ίδια και τα ίδια ...και πάλι οι "στιγμές" ( οι δικές σου ) χάνονται .

Λέω λοιπόν να αρχίσουμε σιγά σιγά να γυρνάμε πίσω ...στον χρόνο.Σε αυτά που έχουμε ξεχάσει ή μάλλον σε αυτά που οι "μεγάλοι"(όπως τους λέγαμε τότε)μας απαγόρευαν .Σιχαινόμασταν τα δελτία ειδήσεων ,τα talk shows, την μουρμούρα των δημοσιογράφων, τις ίντριγκες τα δήθεν...θυμάσαι;Ήταν όλα τούτα και τόσα άλλα το λιγότερο βαρετά...Αγαπούσαμε το παρεάκι μας, το παιχνίδι ...Για τους κολλητούς μέχρι που θα κάναμε φόνο ,κάθόμασταν μικρά πηγαδάκια στα σκοτεινά για να μήν μας δούν και σκαρώναμε τα απίστευτα σενάρια για το τί καζούρα θα κάναμε στον καθηγητή ή στην γειτόνισσα που δέν μας συμπαθούσε. Και φυσικά...όλα αυτά σέ ένα τρελό ταξίδι, σε ένα κυνηγητό...για την ζωή ,για το άγνωστο, γι αυτό που μας περίμενε εκεί έξω...στην μεγάλη πόλη...για το παράξενο που ακούσαμε ή που φανταστήκαμε! Πόση ομορφιά και πόση δίψα για ένα όνειρο...πόσοι αγώνες , αγνοί, χαζοί, ακατέργαστοι και πόσες μυρωδιές!

Και όλα αυτά είναι τώρα τόσο μακρινά...και εμείς τα διώξαμε. Αφήσαμε χώρο και πέρασαν μέσα μας οι ήχοι μιάς άλλης ζωής που πολλοί απο εμάς δέν την ονειρευτήκαμε ποτέ...

Άν λοιπόν...τώρα που καθόμαστε μαζί και τα θυμόμαστε...κλέψουμε τον...χρόνο; Δικός μας είναι.Μπορούμε να κρατήσουμε την στιγμή που αγαπήσαμε... να την ποτίσουμε...να μεγαλώσει πάλι...μέσα σε ένα γλαστράκι απο αθάνατο βασιλικό .

Κλείνω την φασαρία ,τις σκόρπιες πληροφορίες μιάς εποχής βιαστικής , και τα βάζω όλα σε ένα κουτί με κλειδί ασφαλείας , που θα ανοίγω μόνο όταν εγώ το επιθυμώ, έτσι...μέχρι να καταφέρω να υπάρχουν και χωρίς εμένα.Και εγώ ήσυχη...θα γελάσω με όλα τούτα και , θα κλείσω εδώ ...με περιμένουν δύο εισητήρια για το θέατρο...εκεί θα μου πούν σίγουρα μιά πιό καλή ιστορία ...γλυκά γλυκά λοιπόν μια..."καλή νύχτα".

......

...12 μεσάνυχτα...επέστρεψα ...και ήταν ωραίο και αυτό το παραμύθι !

( Θέατρο Μέλι -"Η γυναίκα με τα μαύρα"-Γ.Κέντρος, Δ.Κατρανίδης)

ΘΕΑΤΡΙΝΟΙ, Μ.Α

2008-02-01T02:07:00.000-08:00

Στήνουμε θέατρα και τα χαλνούμε

όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε

στήνουμε θέατρα και σκηνικά,

όμως η μοίρα μας πάντα νικά

και τα σαρώνει και μας σαρώνει

και τους θεατρίνους και το θεατρώνη

υποβολέα και μουσικούς

στους πέντε ανέμους τους βιαστικούς.

Σάρκες, λινάτσες, ξύλα, φτιασίδια,

ρίμες, αισθήματα, πέπλα στολίδια,

μάσκες, λιογέρματα, γόοι και κραυγές

κι επιφωνήματα και χαραυγές

ριγμένα ανάκατα μαζί μ΄εμάς

(πές μου που πάμε; πές μου πού πάς;)

πάνω απ΄το δέρμα μας γυμνά τα νεύρα

σαν τις λουρίδες ονάγρου ή ζέβρα

γυμνά κι ανάερα, στεγνά στην κάψα

(πότε μας γέννησαν; πότε μας θάψαν;)

και τεντωμένα σάν τις χορδές

μιάς λύρας που ολοένα βουίζει.

Δές και την καρδιά μας, ένα σφουγγάρι,

στον δρόμο σέρνεται και στο παζάρι

πίνοντας το αίμα και τη χολή

και του τετράρχη και του ληστή.

Γιώργος Σεφέρης

Μέση Ανατολή, Αύγουστος΄43

ΑΝΤΡΕΪ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ

2008-01-15T01:09:00.000-08:00

Σμιλεύοντας το χρόνο

Εκδόσεις Νεφέλη Μετάφραση Σεραφείμ Βελέντζας

Σημ. του μεταφραστή"Το βιβλίο "Σμιλεύοντας το χρόνο" του Αντρεϊ Ταρκόφσκι αποτελεί πνευματική αυτοβιογραφία εν τω γίγνεσθαι. Πολυτελή "διαλείμματα" αναγκαστικής αργίας που οδήγησαν τελικά τον ποιητή της νοσταλγίας στην αυτοεξορία ,στην επιλογή της ισόβιας νοσταλγίας ,που έρχεται να στοιχειώσει την ισόβια μοναξιά του καλλιτέχνη και να στενέψει ακόμα περισσότερο τα όρια του κόσμου..."

...έργο του σκηνοθέτη είναι να αναδημιουργεί τη ζωή: την κίνηση της , τις αντιφάσεις της ,τη δύναμη και τις συγκρούσεις της . Καθήκον του είναι να αποκαλύπτει κάθε ιώτα της αλήθειας που είδε, ακόμα και άν δέν την αποδέχονται όλοι. Φυσικά ένας καλλιτέχνης μπορεί να χάσει το δρόμο του, ωστόσο ακόμα και τα λάθη του μπορεί να έχουν ενδιαφέρον ,αρκεί να είναι ειλικρινή, γιατί αντιπροσωπεύουν την πραγματικότητα της εσωτερικής του ζωής, των περιπλανήσεων και του αγώνα στον οποίο τον εξώθησε ο εξωτερικός κόσμος .Άλλωστε κατέχει κανείς ποτέ όλη την αλήθεια ; ...γράφει ο Ταρκόφσκι

Ο ποιητής - σκηνοθέτης μοιράζεται με μοναδική αμεσότητα και γενναιοδωρία τις σκεψεις του.Πρός ηθοποιούς, σκηνοθέτες, σεναριογράφους, εραστές του κινηματογράφου.

Ραντεβού με τον κύριο Δημήτρη Χόρν

2008-01-06T10:23:00.001-08:00

Πολλές φορές σκέφτομαι πως η περιήγηση σ΄αυτό τον μαγικό κόσμο του θεάτρου περιλαμβάνει πολλές κακουχίες, μπερδέματα, παρεξηγήσεις, ανόητες υποψίες για το πού θα "τραβηχτώ", τί θα πάρω , με ποιό τίμημα και άλλα πολλά που σαν δικαιολογίες εμφανίζονται τυχαία στο άπειρο παρόν μου .Είναι όμως και κάποια ραντεβού που δίνουμε με τον εαυτό μας σε τόπους και ανθρώπους που μας κρατούν ακέραιους μπροστά στο μεγαλείο του.Ένα ραντεβού με τον κύριο Δημήτρη Χόρν σου θυμίζει την κληρονομιά ,την ατμόσφαιρά που φέρεις σαν εραστής του χώρου.

"...Δανείστηκε τον ήχο της ζωής να φέρει στην σκηνή.Μιλάει και ακούς την μητέρα σου, τον αδελφό σου, την πρώτη σου αγάπη, ακόμα και τον ίδιο τον εαυτό σου, σε τόσο μυστικές στιγμές, που λές πότε με κρυφάκουγε ο ηθοποιός;..("Σ.Φασουλής"Έλληνές ηθοποιοί της φθαρτής αθηνασίας"-Εκδ.Καστανιώτη)

"...Κάμνοντας όμοια σαν ηθοποιός

που όταν η παράστασις τελειώσει

αλλάζει φορεσιά κι απέρχεται."

(Κ.Π.Καβάφης)

ΒΙΒΛΙΑ Προτάσεις

2008-01-04T02:12:00.000-08:00

1."Η γλώσσα του σώματος"του Allan & Barbara Pease, Eκδόσεις"Εσοπτρον"

2."Ελληνες ηθοποιοί της φθαρτής αθανασίας"του Θ.Νιάρχου, Εκδόσεις Καστανιώτη

3.Αίνος στους άξιους"της Άννας Συνοδινού, Εκδόσεις Καστανιώτη

4."Κωστής Παλαμάς Αφιέρωμα νέων Γραμμάτων "Εκδόσεις Γκοβόστης

5."Νεφελαι"του Αριστοφάνη, Μετάφραση Παύλος Μάτεσις, Εκδόσεις Καστανιώτη

Η Αρπαγή της Ευρώπης

2007-12-30T03:37:00.000-08:00

47ο Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Ένα γλυπτό 5 τόνων κατασκευάζεται στον Άγιο Νικόλαο και μεταφέρεται από την Κρήτη στη Γαλλία. Σε μια άλλη Ελληνική πόλη, μια μάνα παρακαλεί να της επιστρέψουν το πτώμα του γιου της.

Σκηνοθεσία -Σενάριο: Άγγελος Σπάρταλης
Παραγωγή : Wish you luck Film productions

Παίζουν : Μαριάνθη Μενεγάκη , Ρίτα Μαρνέλλου
Αφηγητής (φιλική συμμ.): Νίκος Κούνδουρος

Σημείωμα σκηνοθέτη : "...Όλα τα πράγματα, για ένα πτώμα γίνονται. Και για το κεφάλι ενός αγάλματος γίνονται πράγματα. Μέχρι εκεί. Δεν αποδέχομαι κανένα γενετικό ή γεωγραφικό ορισμό του Έλληνα. Ο Έλληνας κατάγεται από τον πολιτισμό του. Όσοι από εσάς επαναλαμβάνετε τις ύβρεις που περιγράφονται στην Αντιγόνη είστε Ανέντιμοι άνθρωποι. Αυτό είστε. Και μετά, όσοι από εσάς απορείτε γιατί τιμωρήστε με τις ίδιες ακριβώς τιμωρίες που κι αυτές περιγράφονται από τον Σοφοκλή, είστε Αγράμματοι άνθρωποι. Αυτό είστε. Ούτε Έλληνες είστε ούτε Ευρωπαίοι μπορείτε να ονομάζεστε. Σε τι χρησιμεύετε κύριοι εσείς που δεν μπορείτε να βρείτε το πτώμα ενός παιδιού να το δώσετε πίσω στη μάνα του?"

ΤΟ ΜΗΛΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ

2007-12-29T01:36:00.000-08:00

48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

"Κάποτε, κάπου, ο ήλιος, για μια στιγμή, για ένα μοναδικό δευτερόλεπτο σβήνει, όχι γιατί συμβαίνει μία αναμενόμενη έκλειψη αλλά έτσι, απλά, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο, όπως σβήνει μια λάμπα στο δωμάτιο. Αμέσως μετά, ο ήλιος ανάβει και πάλι, όπως ανάβει μια λάμπα στο δωμάτιο. Οι ήρωες, άνθρωποι ελλιπείς και τσακισμένοι, δεν μπορούν να διαχειριστούν αυτήν την κατάργηση της βεβαιότητας -της κάθε βεβαιότητας- και καταρρέουν στο βάρος της ευθύνης τους."

Σενάριο-Σκηνοθεσία:Άγγελος Σπάρταλης

Παίζουν : Ισίδωρος Σταμούλης ,Κωσμάς Χειράκης, Γιώργος Ακσεχερλίδης, Μαριάνθη Μενεγάκη

Παραγωγή : Wish you luck Film Productions